Mijn weblog is verhuisd naar: www.zeevogel.punt.nl

Wees welkom!

Ik was vanmiddag in De Wilck. Een week of acht geleden was het daar nog bar weer, met harde wind en regen…

Weer een atalanta. Zat natuurlijk weer niet lang genoeg stil om een goede foto van te maken. Let op de slijtage op de vleugel. Die is in elk geval bijna een jaar oud en misschien zelfs naar het zuiden getrokken in de winter! Stoere vlinders zijn het.

Ook bij het Spookverlaat was ik eerder, in het najaar. Weinig spookachtig is het er nu.

Een ooievaar cirkelde boven me. Gekiekt, maar niet scherp. Wel leuk.
Ze hebben spanwijdte van 1 meter 70 en cirkelen, zoals vandaag, vaak op de thermiek rond. Een indrukwekkend gezicht.

Het was gisteren Nationale Molendag. Een dag waarop de meeste molens in Nederland te bezichtigen zijn. Nu is molen De Hoop in Zoetermeer vaak te bezichtigen, maar toch zijn we even langsgeweest.

De molenaar kennen we, de zon scheen (min of meer) en er waren wat andere oude bekenden. Iemand kwam zojuist van de molen die mijn vader beheerd en bracht de groeten van mijn vader over aan de molenaar, die mij meteen maar weer voorstelde aan het bezoek. Geinig.

Onderaan de molen was een volksdansgroep bezig. Ik was nét te laat; een moment eerder keken ze allemaal lachend naar het vogeltje.
Later was het aan de voet van de molen, uit de wind en in de zon en mét een biertje goed uit te houden.

Altijd leuk om mensen te bekijken vanaf zo’n plek.

Eerder op de dag waren we in een boomgaard in Benthuizen, mijn geboortedorp.
Van alles te zien daar; er stonden een aantal bijenkasten (bijenkorven?). Heel aardig om, als je er dichtbij staat, al die beestjes bezig te zien en om overal om je heen gezoem te horen. Bezige bijtjes.
Ik heb er ‘raathoning’ gekocht. Gewoon een stuk raat, rechtstreeks van de bijen. Niets aan gedaan dus. De honing slik je door en wat overblijft is de raat; als een soort kauwgom. Puur natuur, dat spul.

Ook staat er een nestkast voor torenvalken. De torenvalken houden de muizenpopulatie binnen de perken en beschermen de bomen zo tegen knaagschade aan de wortels; de valk heeft een prachtig rustig jachtgebied. Meteen even wat braakballen opgespoord (niet zo moelijk onder die nestkast) en uitgeplozen. Het vrouwtje zag ik even later naar buiten komen.

Madeliefjes revisited.

Even eruit geweest. Mijn neus zat potdicht, maar gezien het weer leek het me therapeutisch verantwoord om even op de fiets te stappen.
En dat was het.

Liever had ik de boot niet in het midden van de foto gehad. Maar zoals je ziet zou dat lang gaan duren.

Een atalanta rust uit. Het zijn trekvlinders, die helemaal naar het mediterrane gebied kunnen vliegen om te overwinteren. De onderkant van de vleugels is minder mooi (en in dit geval ook wat verweerd) dan de bovenkant, maar ze bleef zo zitten.

En een heleboel koolzaad.

En tenslotte een goede actie van een machinist. klik hierrrr

Op tien hoog zie je bijna dagelijks een mooie zonsondergang. Een probleem: hóe krijg je die zon er nu schérp op? Iemand ideeën?

De molen staat er nog steeds.

‘s Zomers, in de avond, zie je op wegen en paden vaak nog insecten en amfibiën zitten. Het asfalt blijft nog lang warm en dus is het de moeite waard om ‘s avonds in de polder goed op de weg te letten. Zo ook vanavond. Ik was voor het eerst sinds een aantal dagen weer buiten (ja, wéér aan het kwakkelen) en maakte kennis met deze jonge pad:

Let ook even op het kroosblaadje op zijn kop. Kun je zien hoe klein ‘ie was.

Normaal gesproken pak ik padden of kikkers dan op en zet ze in het gras op een warm plekje; opwarmen op het asfalt is leuk, maar het is niet de bedoeling dat die gasten platgereden worden. Ik maak dan van de gelegenheid gebruik die beestjes op mijn hand uitgebreid te bekijken. Dit was echter op zó’n stil weggetje dat ik deze rakker maar met rust heb gelaten.

Het Nieuwkoopse plassengebied heb ik samen met Mees Brilmans per kano uitgebreid uitgekamd. Ondertussen alweer een jaar of tien geleden. Met ons schamele studentenbudget hebben we er de mooiste vakanties beleefd. We maakten trektochten en kwamen altijd langs Nieuwkoop, waar we meestal lang bleven plakken.
Goede herinneringen.

Nu hij over twee weken gaat trouwen moest er een vrijgezellendag worden georganiseerd en zo kwam het dat we met zeven man in een sloep met electomotor dit prachtige gebied (vol kreken, plassen, eilandjes, enzovoorts) door zijn gevaren. Bier mee, broodjes mee, de zon, het was perfect.

Bloesem langs het veenriviertje De Meye:

Een visdief op de uitkijk:

Een bruine kiekendief op jacht:

Een van de vele eilandjes:

Een waterjuffer (vrouwtje van de azuurwaterjuffer?):

Het groene hart van Zuid-Holland wordt vernaggeld door wegenbouw, HSL-lijnen, asfalt, intensieve landbouw, Vinex-wijken en nog erger: bedrijventerreinen. Vaak is beloofd dat het Groene Hart gespaard zou worden maar langzaam brokkelt het af.

Met de natuur gaat het dan ook erg slecht in het Groene Hart. Lees bijvoorbeeld hierrrr over hoe er om wordt gegaan met natuur in het Groene Hart. Een voorbeeld van hoe het niet moet maar wél gaat.

Om dit tegen te gaan roept Milieudefensie minister Veerman, als verantwoordelijk minister, op het Groene Hart te beschermen. Hiertoe is men gestart met een petitie, die je hierrrr kunt ondertekenen!

Door de stapelwolken, waar de zon fel op scheen en het licht weerkaatste, onstond een groot contrast. Ik worstelde met de belichting. In elk geval was het feest op straat:

Eenden op de foto zetten is makkelijk. Eenden in de lens laten kijken is lastiger – en aangezien ik het wilde laten lijken alsof de eend poseerde (en dus in de lens moest kijken) was ik even bezig. Brood meenemen helpt niet; dan kijken ze naar het brood.
Uiteindelijk een aantal portretten gemaakt. De onderste twee zijn wat onscherp, want stilstaan doen eenden niet als je het vraagt, en als die snavel dan een paar centimeter voor je lens staat te klepperen, wordt het moeilijk scherpe foto’s te maken.

Eenden en eten.
Ik was een jaar of drie geleden met Mees Brilmans eens eendjes aan het voeren op een terras. Een mooie dag, een paar bier, en toch: een geweldsincident vond plaats. Een camera was getuige (wees geduldig, het laden duurt even).

En hierrrr nogmaals de dader.

Tenslotte: de temperatuur slaat helemaal nergens op, maar lente is het:

In de jaren vijftig, tijdens een expiditie in het Sterrengebergte, op Nieuw-Guinea, stuitte men in het oerwoud regelmatig op een tot dan toe onbekende carnivorensoort. Louter uit zelfverdediging heeft men er vele om het leven moeten brengen. Ik heb er een poot van weten bemachtigen:

Vandaag was het mooi weer en vooral lente. Voor het eerst (afgelopen tijd te weinig buiten geweest) bloesem geroken – en dat doet goed.

Nog niet veel foto’s gemaakt; ik wacht op wat meer groen en wat meer kleur. Vooral in de polder is alles nog erg kaal. Voeg daar een tijdelijk gebrek aan inspiratie bij en je hebt een dooie boel op je weblog.

Evengoed, ten bewijze van de lente, wat bloesem:

En een wolk of twee.